Hoi Ankie,

 

Het is lang geleden dat ik hier iets geschreven heb. Maar het is toch wel raar. Gister had ik op je site gekeken of iemand nog iets had geschreven. En gisteravond knipperde jou lamp weer.  

 

Lieverd, ik ben je echt niet vergeten hoor en denk nog steeds iedere dag aan je.

 

We gaan hier door met het leven al is dat momenteel niet makkelijk, maar dat krijg je ongetwijfeld mee. De herrinneringen aan jou zijn nog steeds prachtig en ik vind het nog steeds heel naar dat het zo heeft moeten gaan.

 

We merken wel weer wanneer je langskomt, en denk eraan, je bent altijd welkom.

 

Liefs Ria

Op 4 april had ik een stukje geschreven met daarin de vraag, als je langs komt knipper dan even met een lamp, zodat ik weet dat je er bent.

 

Kijk, nuchter als ik ben, vind ik het moeilijk te geloven.

 

Maar als er dan na 4 dagen een lamp knippert, kijk ik toch Bertil raar aan.

De lamp knippert nog een keer.

Ik vertel Bertil over mijn verhaaltje.

We doen er lacherig over en nogmaals knippert de lamp.

 

Oke, je bent dus hier. Dat is mooi.

 

Nou hoorde ik dat er in Schelle ook geesten rondgaan. Ze lopen over zolder, doen deuren open en dicht en draaien deuren van slot af.

 

Blijkbaar hebben we sterke geesten in de familie.

Maar dat is goed, zo blijven we aan je denken.

 

Liefs Ria

Hoi Ankie,

 

Nog bedankt voor je bezoekje vorige week, tenminste, we hebben het er over gehad dat jijhet kon zijn omdat ik je dat gevraagt had.

 

Gister hebben we een bootje gekocht. Jij zou deze ook heel mooi vinden. En ter ere aan jou wordt deze boot gedoopt met de naam:

 

ANKIE

 

 

 

We hopen dat je meekijkt hoeveel plezier we er aan beleven en je er altijd bij.

 

Liefs Ria

Deze dag moet ik toch vaak aan je denken.

Ankie had ook altijd de vlag buiten hangen.

Ankie had ook altijd gebak bij de koffie.

Ankie ging ook altijd bij Barcode kijken.

 

Sommige dagen blijven toch speciaal in het geheugen hangen.

 

Liefs Ria

Hoi Ank,

 

Het is vreemd, aan de ene kant is het al redelijk "gewoon" dat je er niet meer bent. Aan de andere kant is er het het gemis dat je er niet meer bent. Vorige week dacht ik nog: de woensdag voor Hemelvaart neem ik ook mooi vrij, dan kan ik met Ankie shoppen. Gewoonte. Ik zag in de winkelstraat een shirt hangen en ik dacht: dat moet ik even tegen Ankie zeggen want die vindt ze mooi. Gewoonte. Donderdag dacht ik: oh morgen Goede Vrijdag, Ankie vragen of ze komt eten. Gewoonte.

 

Zo zie je maar meid, je zit nog helemaal in mijn systeem. En dat vind ik mooi. Zo blijf ik dicht bij je. En natuurlijk is het ook goed dat het "er niet zijn" begint te wennen. Het leven gaat door maar er is geen dag dat ik niet aan je denk.

 

Je bent in huis dan ook overal om me heen. Natuurlijk met foto's. Maar ook dingen uit je huis. Zo staat de kledingkast van papa en mama in de woonkamer. Het telefoonkastje dat papa zelf heeft gemaakt en het theekastje met de tinnen kan. Je klok verteld mij steeds hoe laat het is.

 

Zelfs je planten doen het goed hier. Een wonder, want ik heb alles behalve groene vingers (en water geven vergeet ik gewoon).

 

Nou, ik spreek je wel weer. En mocht je toch even langskomen, knipper dan even met een lamp zodat ik weet dat je er bent.

 

Kus van je zusje

Lieve Ankie,  

 

Bij Marguerite op visite en mijn auto voor jouw huis geparkeerd. Zo onwerkelijk dat jij er niet meer woont. Nooit meer even gezellig bijbabbelen. Niet meer samen zuchten om de volgende PE diploma's die weer gehaald moeten worden voor het werk. Geen enthousiaste verhalen meer van je horen over je vakantie en je foto's bekijken.

 

Toen je de week voor je overlijden bij ons weg reed riepen we nog naar elkaar; tot gauw. Niet wetende dat het de laatste keer was dat we je zagen. Afscheid nemen van mijn vader en precies 1 maand later van jou. Dat had ik nooit kunnen bedenken. Het blijft nog steeds onwerkelijk, familie en vrienden die zo vanzelfsprekend zijn in je leven ineens te moeten verliezen, er zijn geen woorden voor.

 

Ik vond het een eer om je gekend te hebben, je was mijn buurvrouw, je was mijn vriendin, je was een pracht mens.  

 

 Liefs Conny

Lieve Ankie,

 

Vanmorgen was het zover. De overdracht van jouw huis. Ik heb de nieuwe bewoonster en haar ouders ontmoet. Echt schatten van mensen. Monique heet ze. Het is haar eerste huisje en ze voelde zich direct al thuis. Haar vader heeft nog met papa samengewerkt. De wereld is toch weer kleiner dan we denken.

 

Ik vond het heel moeilijk en moest dan ook veel huilen. Dit was toch het laatste stukje van jou dat we nog moesten loslaten.

 

Vanmorgen scheen de zon en ik dacht nog, het is goed zo. Monique had een mooie gele bos bloemen voor je meegenomen. Ze vroeg of ik die op je graf wou zetten en dat heb ik direct na de overdracht gedaan. Inmiddels regende het en dat paste wel bij het moment.

 

Je huisje is in goede handen en ze zouden er goed voor zorgen. We mogen ook altijd langs komen om te kijken hoe het geworden is. Ik zal het vast wel van één van je buren horen want daar heb ik nog wel contact mee.

 

Iedere avond brand ik een kaarsje voor je bij het schilderij dat Janine van je heeft gemaakt. Het staat op een tafeltje in de keuken, tegen de koelkast.

 

Lieve Ankie, ik mis je.

 

Kus Ria

 

 

Lieve Ankie,

 

Het blijft raar. Maar op 26 februari om 10.00 uur is de overdracht van je huis. Een vreemde doet dan haar intrede in de Van der Graaffmarke 39. Ze komt in ieder geval in een goede buurt met hele fijne buren. Buren die jou heel erg missen.

 

Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan je. Er staan hier dan ook veel foto's van je. Dat voelt goed. Langzaamaan krijgt het een plekje.

 

En het wordt druk daarboven. Met buurman Erick kan je het vast wel goed vinden. En ook de moeder van Bernadette en Geert is zondag aangekomen bij je. Maandag heeft er een ongeluk plaatsgevonden waarbij de ouders van Hendrik Jan zijn omgekomen. Er gebeurt dus veel om ons heen.

 

Maar wij redden ons wel, maak je daar maar niet druk om.

 

Kus Ria (en haar mannen)

 

Woensdagnacht 23 september 2009 om 00:20 uur is Ankie plotseling aan een hartstilstand overleden. Zij is maar 57 jaar oud geworden.

Ik begrijp soms niets van mezelf. Afgelopen zaterdag begonnen we met het schoonmaken van het huis van Ankie. Toen ik met mijn schoonzus daar wegging, zeiden we al dat het allemaal raar was. Eerst roepen we dat het allemaal veel te snel gaat. Nu zegt het gevoel dat het wel weer lang genoeg heeft geduurd. Een weekend gewoon weer voor jezelf zou toch ook wel prettig zijn.

Vandaag de benedenverdieping gepoetst en alle laatste dingen in de auto gezet. En toen gebeurde het. Ik begon heel hard te huilen. Alsof ik ineens besef dat Ankie niet meer terug komt. Dit huis voelt zo eigen. Haar spulletjes. Het meeste is al weg maar toch voelt het nog zo goed. En dan is er ineens het besef dat het huis volgende week in de verkoop staat. Dat er andere mensen gaan wonen. En er komt een "nooit meer" bij. Nooit meer naar het huis van Ankie. Het huis waar ze zo gelukkig was. Waar we vele koppen koffie hebben gedronken, vele gesprekken hebben gevoerd, veel hebben gelachen, met kerst met ons allen hebben gezongen.

Dit alles komt bij nooit meer bellen, samen een  broodje eten bij vito, samen kleren kopen bij Miss Etam, samen kijken naar vreemde mensen als we op een terrasje zitten. Er zijn zoveel dingen die langzaam beginnen door te dringen.

Het is bijna 6 weken geleden. 6 weken van gevoelens die heen en weer geslingerd worden, 6 weken van soms niet goed slapen, 6 weken van opruimen, 6 weken van accepteren, 6 weken van....  Ach van zoveel.  En toch gaat het goed met me. Ik heb het wel op een rijtje. Alleen het loslaten kan nog niet. Daarvoor moet eerst het huis verkocht zijn en alles zijn afgerond. Dat heeft ook zijn tijd nodig.

Dus als je me ziet, kan het zijn dat ik er rustig over kan praten. Het kan ook zijn dat ik begin te huilen. Maar dat maakt niet uit. Dat hoort erbij. Ik kom er wel. Hoelang dat duurt. Geen idee. De tijd zal het wijzen.